Το θεωρούσα σχεδόν απίθανο το να παρακολουθήσω έναν τέτοιον αγώνα. Δεν ξέρω γιατί,αλλά μου φάνταζε σχεδον ακατόρθωτο. Το 2015 είχα επισκεφθεί την Μεγάλη Βρετανία για αναψυχή αλλά και για να επισκεφθώ έναν πολύ μεγάλο gundog-man τον Edward Martin. Γνωστό με την επωνυμία Sealpin Gundog,θα περιγράψω την εμπειρία αυτή σε άλλο άρθρο. Τότε λοιπόν πήρα την πρώτη γεύση από κοντά,με σκυλιά πολύ υψηλού επιπέδου ,και ίσως αυτό να ήταν και το 'μικρόβιο' που κόλλησα σε σχέση με αυτή την χώρα.
Από τότε συζητούσα συνέχεια για το πρωτάθλημα , παρακολουθούσα όλα τα βίντεο στο YouTube από τα πρωταθλήματα κάθε χρονιά και μπορώ να πω μου είχε γίνει εμμονή. Θαύμαζα και σεβόμουν αυτό που έβλεπα στο βίντεο, το επίπεδο των σκύλων,η ενδυμασία των συμμετεχόντων,το περιβάλλον,η όλη ατμόσφαιρα ακόμα και τα βλάχικα Αγγλικά τους. Έψαχνα λοιπόν κάθε χρονιά, που διοργανώνεται, έβρισκα το μέρος, έβρισκα πληροφορίες, έψαχνα λίγο εισητηρια και διαμονές....και πάντα το άφηνα εκεί. Δεν έκανα το επόμενο βήμα, κάτι πάντα με κρατούσε. Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι και εύκολος με τα ταξίδια.
Τον Ιανουάριο του 2018 , συνήθως πάντα Γενάρη πραγματοποιείται ο αγώνας αυτός,ενώ ήμουν στον καναπέ σπίτι μου με την Χριστίνα και χαζεύαμε γυρίζω και της λέω.... Πάμε στο πρωτάθλημα;;; Να σημειώσω πως αυτό το έκανα μια βδομάδα πριν γίνει ο αγώνας. Με κοιτάει, καταλαβαίνει ότι το εννοώ και δεν κάνω πλάκα και μου λέει πάμε. Αμέσως μπαίνουμε στο διαδίκτυο κλείνουμε αεροπορικά διαμονή και ενοικίαση αυτοκινήτου. Η απόφαση της τελευταίας στιγμής βέβαια σήμαινε και μεγαλύτερο κόστος προφανώς σε όλα. Προσπαθώντας κάπως να μειώσουμε το συνολικό έξοδο, διαπιστώσαμε ότι θα έβγαινε αρκετά φθηνότερα αν παρακολουθούσαμε τις δύο από τις τρεις μέρες του αγώνα και επιστρέφαμε μία μέρα νωρίτερα. Όποτε κλεισαμε τα πάντα και θα γυρνούσαμε την τελευταία μέρα του αγώνα την οποία και δεν θα παρακολουθούσαμε. Λέω δεν πειράζει για πρώτη φορά μια χαρά ειναι. Ξεκινάω λοιπόν και στέλνω μηνύματα και email σε όσες επαφές είχα με Άγγλους,πολύ λιγότερες τότε από ότι τώρα, για να με βοηθήσουν με το σημείο συγκέντρωσης και την ώρα συνάντησης. Κάποιοι μου απαντούν.... κάποιοι ακόμα έχουν μείνει στο διαβάστηκε.
Από τότε συζητούσα συνέχεια για το πρωτάθλημα , παρακολουθούσα όλα τα βίντεο στο YouTube από τα πρωταθλήματα κάθε χρονιά και μπορώ να πω μου είχε γίνει εμμονή. Θαύμαζα και σεβόμουν αυτό που έβλεπα στο βίντεο, το επίπεδο των σκύλων,η ενδυμασία των συμμετεχόντων,το περιβάλλον,η όλη ατμόσφαιρα ακόμα και τα βλάχικα Αγγλικά τους. Έψαχνα λοιπόν κάθε χρονιά, που διοργανώνεται, έβρισκα το μέρος, έβρισκα πληροφορίες, έψαχνα λίγο εισητηρια και διαμονές....και πάντα το άφηνα εκεί. Δεν έκανα το επόμενο βήμα, κάτι πάντα με κρατούσε. Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι και εύκολος με τα ταξίδια.
Τον Ιανουάριο του 2018 , συνήθως πάντα Γενάρη πραγματοποιείται ο αγώνας αυτός,ενώ ήμουν στον καναπέ σπίτι μου με την Χριστίνα και χαζεύαμε γυρίζω και της λέω.... Πάμε στο πρωτάθλημα;;; Να σημειώσω πως αυτό το έκανα μια βδομάδα πριν γίνει ο αγώνας. Με κοιτάει, καταλαβαίνει ότι το εννοώ και δεν κάνω πλάκα και μου λέει πάμε. Αμέσως μπαίνουμε στο διαδίκτυο κλείνουμε αεροπορικά διαμονή και ενοικίαση αυτοκινήτου. Η απόφαση της τελευταίας στιγμής βέβαια σήμαινε και μεγαλύτερο κόστος προφανώς σε όλα. Προσπαθώντας κάπως να μειώσουμε το συνολικό έξοδο, διαπιστώσαμε ότι θα έβγαινε αρκετά φθηνότερα αν παρακολουθούσαμε τις δύο από τις τρεις μέρες του αγώνα και επιστρέφαμε μία μέρα νωρίτερα. Όποτε κλεισαμε τα πάντα και θα γυρνούσαμε την τελευταία μέρα του αγώνα την οποία και δεν θα παρακολουθούσαμε. Λέω δεν πειράζει για πρώτη φορά μια χαρά ειναι. Ξεκινάω λοιπόν και στέλνω μηνύματα και email σε όσες επαφές είχα με Άγγλους,πολύ λιγότερες τότε από ότι τώρα, για να με βοηθήσουν με το σημείο συγκέντρωσης και την ώρα συνάντησης. Κάποιοι μου απαντούν.... κάποιοι ακόμα έχουν μείνει στο διαβάστηκε.
Σίγουρα εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα έχοντας μια ένταση παραπάνω, μην πιστεύοντας τελικά ότι το πήρα απόφαση. Όλα ετοιμάστηκαν και περιμέναμε την μέρα για να φύγουμε . Η μεγάλη μέρα δεν άργησε να φθάσει, πήγαμε στο αεροδρόμιο και ξεκινήσαμε για Μάντσεστερ. Φτάσαμε προσγειώθηκαμε όλα καλά, πήραμε το αμάξι από την εταιρία ενοικίασης και ξεκινήσαμε το ταξίδι για τον βορρά. Το σημείο που θα γινόταν ο αγώνας απείχε περίπου 4 ώρες και ήταν στα σύνορα Αγγλίας με Σκωτία. Είχαμε βρει κατάλυμμα σε ένα χωριό κοντά στην εθνική που απείχε περίπου 30 λεπτά από το σημείο διεξαγωγής του αγώνα. Από την λαχτάρα μου για να φτάσω δεν κατάλαβα καν πότε πέρασαν οι 4 ώρες μέχρι να φτάσουμε στο ξενοδοχείο. Το δελτίου καιρού έδινε .... τυπικό αγγλικό καιρό, δηλαδή ότι να ναι! Μέσα σε μια μέρα βροχή,ήλιο, χιόνι ξανά βροχή, κρύο κλπ κλπ. Φτάσαμε ,τακτοποιηθήκαμε, ετοίμασα τις φωτογραφικες μηχανές και την action camera και περίμενα το επόμενο πρωινό. Είχα βάλει σίγουρα πολλά ξυπνητήρια για να είμαι σίγουρος μην αποκοιμηθώ , βέβαια δεν θυμάμαι να σας πω αν κοιμήθηκα από την υπερένταση καθόλου εκείνο το βράδυ.
Η πολυπόθητη μέρα λοιπόν ξημέρωσε....,σχεδόν, βασικά νύχτα ήταν ακόμα. Ετοιμάζομαι αφήνω την Χριστίνα στο ξενοδοχείο και φεύγω. Βάζω στον πλοηγό το στίγμα και ξεκινώ. Το στίγμα ήταν για το Drumlanrig Castle ή αλλιώς Buccleuch . Στο δρόμο για το σημείο συνάντησης έβρισκα πολλούς φασιανούς να βόσκουν στις άκρες, και δειλά δειλά οι πρώτες φασσες άρχισαν να παίζουν στα δέντρα. Ο πλοηγός μου γράφει ότι σε λιγότερο από ένα χιλιόμετρο φτάνω, στρίβω και βλέπω μπροστά μου μια μεγάλη ευθεία. Αριστερά και δεξιά δέντρα και θάμνοι,στο βάθος το κάστρο, φασιανοί και ελάφια "παίζουν " στο γρασίδι. Αυτό που μου φαινόταν ακατόρθωτο.... ξεκινά να γίνεται πραγματικότητα. Παρά πολλά pickup και Defender φτάνουν στο σημειο. Σπρίνγκερ παντού δεξιά και αριστερά. Γνωστές από το διαδίκτυο φυσιογνωμίες κορυφαίων Σπανιελμαν. Καρό και τσόχινα υφάσματα κυριαρχούν, μεγάλη εντύπωση μου κάνουν οι περίτεχνες κάλτσες τους. Ένας κύριος με σταματά και μου εξηγεί που πρέπει να παρκάρω,δεν κατάλαβα γρι από ότι μου είπε αλλά ευτυχώς μάλλον παρκάρα σε σωστό σημείο. Κατεβαίνω παίρνω κάμερες και δειλά δειλά περιφέρομαι στο χώρο. Σίγουρα μάλλον είμαι σαν την μύγα μέσα στο γάλα,γιατί όλοι με κοιτάνε κάπως....ή έτσι νιώθω τουλάχιστον. Βγάζω φωτογραφίες, προσπάθω να βγάλω κάποια βίντεο,και σίγουρα δεν θέλω να τραβήξω την προσοχή. Όσους τόσο καιρό παρακολουθούσα στο διαδίκτυο τώρα τους βλέπω μπροστά μου με τα σκυλιά τους, ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! Κοιτάζω τα σκυλιά και το ένα μου φαίνεται καλύτερο από το άλλο! Ο κόσμος συγκεντρώνεται σιγά σιγά, βγάζουν φωτογραφίες και περιμένουν τις επίσημες ανακοινώσεις. Η πρόεδρος του κλαμπ ξεκινάει τις ανακοινώσεις, μας καλοσωριζει στον αγώνα ,μας δίνει τις οδηγίες και όλοι ξεκινάμε με τα αυτοκίνητα για να πάμε στο σημείο διεξαγωγής που απήχε τρία τέσσερα λεπτά. Όλοι ήταν με pickup, Defender, Range Rover και εγώ με ένα ταπεινό Fiesta, σίγουρα ξεχώριζα. Φτάνουμε στο σημείο διεξαγωγής, οι κριτές, τα όπλα και οι υπεύθυνοι παίρνουν την θέση τους μπροστά και καλούν τα πρώτα σκυλιά. Όλοι οι υπόλοιποι καθόμαστε σε απόσταση πίσω. Ξαφνικά κάποιος από την διοργανώση με πλησιάζει και με ρωτάει αν είμαι από την Ελλάδα, του είχε μιλήσει λογικά η πρόεδρος που είχα μιλήσει μαζί της μέσω email την προηγούμενη. Μιλήσαμε λίγο και μου είπε ότι θα με φωνάξει κάποια στιγμή να πάω μπροστά να βγάλω φωτογραφίες. Άρχισα και εγώ μαζί με το πλήθος να προχωράω με ησυχία πίσω από τους διαγωνιζόμενους. Πληθώρα θηραμάτων, απίστευτοι σκύλοι, κορυφαίοι εκπαιδευτές συμπληρώνουν το κάδρο..... νομίζω πως μερικες στιγμές ίσως να είχα και το στόμα ανοιχτό. Δεν ήξερα τι να πρωτοκοιτάξω...! Το τοπίο με τους θάμνους και τις αγριοτριαναφυλλιές ήταν μοναδικό. Ρυάκια έτρεχαν παντού και γενικά...πολύ νερό!!!! Νομίζω πως μέχρι και οι τουφεκιές μου ακούγονταν πιο ωραίες! Ο καιρός έχει πολλές εναλλαγές,ήλιος, βροχή, αεράκι και πολύ κρύο. Μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση ,πως καθόλη την διάρκεια περνούν πολύ μεγάλα κοπάδια από χήνες. Άπειρες χήνες! Αυτό ήταν ένα σημάδι για το τι θα επακολουθήσει την επόμενη μέρα. Η ώρα περνάει,εγώ δεν χορταινω να βλέπω σκυλιά και θηράματα....και έρχεται ο ίδιος κύριος και μου λέει έλα μπροστα αλλά προσεξε δεν πρέπει να κάνεις φασαρία. Μπροστά μου τρέχει ο Will Clulle με τον Murrayeden Boss of Poolgreen, το χαμόγελο μου είναι μέχρι τα αυτιά που βλέπω από τόσο κοντά κάτι τέτοιο. Η μοίρα τα εφερε βέβαια λίγους μήνες μετά να πάρω κουτάβι από αυτόν τον σκύλο. Αφθονία από φασιανούς και αρκετές μπεκάτσες κάνουν την κατάσταση στα μάτια ενός Έλληνα κυνηγού.... προκλητική. Ο σκύλος ασταμάτητος, έμπαινε παντού, δεν άφηνε τίποτα άψαχτο...ακόμα έχω στα αυτιά μου τον θόρυβο από την βλάστηση που παραμέριζε στο πέρασμα του. Τελειώνει το run του Clulle αλλάζουν σκυλιά και μου λένε να παραμείνω για ακόμα ένα ζευγάρι. Το μέρος είναι πιο ανοιχτό και έχω θέα σε πολύ μεγάλο βαθμό της έρευνας του σκύλου. Ειλικρινά θα μπορούσα να το κάνω αυτό για μέρες. Πιάνει δυνατή βροχή και βγάζω ένα ναύλον αδιάβροχο τύπου νυχτερίδα που είχα,το φοράω και βλεπω όλους να με ..... κοιτάζουν! Οι περισσότεροι δεν φόρεσαν τίποτα από πάνω, μερικοί απλά έβαλαν την τραγιασκα τους. Σίγουρα ξεχώριζα...αλλά σίγουρα δεν έγιναν όμως και μούσκεμα
.
Η πολυπόθητη μέρα λοιπόν ξημέρωσε....,σχεδόν, βασικά νύχτα ήταν ακόμα. Ετοιμάζομαι αφήνω την Χριστίνα στο ξενοδοχείο και φεύγω. Βάζω στον πλοηγό το στίγμα και ξεκινώ. Το στίγμα ήταν για το Drumlanrig Castle ή αλλιώς Buccleuch . Στο δρόμο για το σημείο συνάντησης έβρισκα πολλούς φασιανούς να βόσκουν στις άκρες, και δειλά δειλά οι πρώτες φασσες άρχισαν να παίζουν στα δέντρα. Ο πλοηγός μου γράφει ότι σε λιγότερο από ένα χιλιόμετρο φτάνω, στρίβω και βλέπω μπροστά μου μια μεγάλη ευθεία. Αριστερά και δεξιά δέντρα και θάμνοι,στο βάθος το κάστρο, φασιανοί και ελάφια "παίζουν " στο γρασίδι. Αυτό που μου φαινόταν ακατόρθωτο.... ξεκινά να γίνεται πραγματικότητα. Παρά πολλά pickup και Defender φτάνουν στο σημειο. Σπρίνγκερ παντού δεξιά και αριστερά. Γνωστές από το διαδίκτυο φυσιογνωμίες κορυφαίων Σπανιελμαν. Καρό και τσόχινα υφάσματα κυριαρχούν, μεγάλη εντύπωση μου κάνουν οι περίτεχνες κάλτσες τους. Ένας κύριος με σταματά και μου εξηγεί που πρέπει να παρκάρω,δεν κατάλαβα γρι από ότι μου είπε αλλά ευτυχώς μάλλον παρκάρα σε σωστό σημείο. Κατεβαίνω παίρνω κάμερες και δειλά δειλά περιφέρομαι στο χώρο. Σίγουρα μάλλον είμαι σαν την μύγα μέσα στο γάλα,γιατί όλοι με κοιτάνε κάπως....ή έτσι νιώθω τουλάχιστον. Βγάζω φωτογραφίες, προσπάθω να βγάλω κάποια βίντεο,και σίγουρα δεν θέλω να τραβήξω την προσοχή. Όσους τόσο καιρό παρακολουθούσα στο διαδίκτυο τώρα τους βλέπω μπροστά μου με τα σκυλιά τους, ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! Κοιτάζω τα σκυλιά και το ένα μου φαίνεται καλύτερο από το άλλο! Ο κόσμος συγκεντρώνεται σιγά σιγά, βγάζουν φωτογραφίες και περιμένουν τις επίσημες ανακοινώσεις. Η πρόεδρος του κλαμπ ξεκινάει τις ανακοινώσεις, μας καλοσωριζει στον αγώνα ,μας δίνει τις οδηγίες και όλοι ξεκινάμε με τα αυτοκίνητα για να πάμε στο σημείο διεξαγωγής που απήχε τρία τέσσερα λεπτά. Όλοι ήταν με pickup, Defender, Range Rover και εγώ με ένα ταπεινό Fiesta, σίγουρα ξεχώριζα. Φτάνουμε στο σημείο διεξαγωγής, οι κριτές, τα όπλα και οι υπεύθυνοι παίρνουν την θέση τους μπροστά και καλούν τα πρώτα σκυλιά. Όλοι οι υπόλοιποι καθόμαστε σε απόσταση πίσω. Ξαφνικά κάποιος από την διοργανώση με πλησιάζει και με ρωτάει αν είμαι από την Ελλάδα, του είχε μιλήσει λογικά η πρόεδρος που είχα μιλήσει μαζί της μέσω email την προηγούμενη. Μιλήσαμε λίγο και μου είπε ότι θα με φωνάξει κάποια στιγμή να πάω μπροστά να βγάλω φωτογραφίες. Άρχισα και εγώ μαζί με το πλήθος να προχωράω με ησυχία πίσω από τους διαγωνιζόμενους. Πληθώρα θηραμάτων, απίστευτοι σκύλοι, κορυφαίοι εκπαιδευτές συμπληρώνουν το κάδρο..... νομίζω πως μερικες στιγμές ίσως να είχα και το στόμα ανοιχτό. Δεν ήξερα τι να πρωτοκοιτάξω...! Το τοπίο με τους θάμνους και τις αγριοτριαναφυλλιές ήταν μοναδικό. Ρυάκια έτρεχαν παντού και γενικά...πολύ νερό!!!! Νομίζω πως μέχρι και οι τουφεκιές μου ακούγονταν πιο ωραίες! Ο καιρός έχει πολλές εναλλαγές,ήλιος, βροχή, αεράκι και πολύ κρύο. Μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση ,πως καθόλη την διάρκεια περνούν πολύ μεγάλα κοπάδια από χήνες. Άπειρες χήνες! Αυτό ήταν ένα σημάδι για το τι θα επακολουθήσει την επόμενη μέρα. Η ώρα περνάει,εγώ δεν χορταινω να βλέπω σκυλιά και θηράματα....και έρχεται ο ίδιος κύριος και μου λέει έλα μπροστα αλλά προσεξε δεν πρέπει να κάνεις φασαρία. Μπροστά μου τρέχει ο Will Clulle με τον Murrayeden Boss of Poolgreen, το χαμόγελο μου είναι μέχρι τα αυτιά που βλέπω από τόσο κοντά κάτι τέτοιο. Η μοίρα τα εφερε βέβαια λίγους μήνες μετά να πάρω κουτάβι από αυτόν τον σκύλο. Αφθονία από φασιανούς και αρκετές μπεκάτσες κάνουν την κατάσταση στα μάτια ενός Έλληνα κυνηγού.... προκλητική. Ο σκύλος ασταμάτητος, έμπαινε παντού, δεν άφηνε τίποτα άψαχτο...ακόμα έχω στα αυτιά μου τον θόρυβο από την βλάστηση που παραμέριζε στο πέρασμα του. Τελειώνει το run του Clulle αλλάζουν σκυλιά και μου λένε να παραμείνω για ακόμα ένα ζευγάρι. Το μέρος είναι πιο ανοιχτό και έχω θέα σε πολύ μεγάλο βαθμό της έρευνας του σκύλου. Ειλικρινά θα μπορούσα να το κάνω αυτό για μέρες. Πιάνει δυνατή βροχή και βγάζω ένα ναύλον αδιάβροχο τύπου νυχτερίδα που είχα,το φοράω και βλεπω όλους να με ..... κοιτάζουν! Οι περισσότεροι δεν φόρεσαν τίποτα από πάνω, μερικοί απλά έβαλαν την τραγιασκα τους. Σίγουρα ξεχώριζα...αλλά σίγουρα δεν έγιναν όμως και μούσκεμα
. Προς το τέλος της ημέρας με ξαναφωναξαν μπροστά να βγάλω φωτογραφίες. Ο Mark Whitehouse πλάι μου ,μου εξηγούσε τι ακριβώς συνέβαινε μπροστά μου, επίσης μου ανέλυε και κάποια τεχνικά κομμάτια του αγώνα. Δεν πρόλαβαν να τελειώσουν ολα ζευγάρια και το ραντεβού ανανεώθηκε για την επόμενη μέρα. Επιστρέψαμε με τα πόδια όλη την απόσταση πίσω, κατά την διαδρομή συζητούσα με κάποιους επισκέπτες στον αγώνα από την Νορβηγία και την Δανία. Γνωριμίεςς που κρατάω μέχρι και σήμερα, γενικά οι βόρειοι και ειδικά οι Σκανδιναβοί είναι πολύ υπεύθυνοι κυνόφιλοι.
Επέστρεψα στο ξενοδοχείο έκανα ένα μπάνιο και βγήκα με την Χριστίνα για ένα φαγητό. Ο καιρός την επόμενη μέρα έδινε πιθανότητα χιονιού. Ξάπλωσα και χαζεύα στην φωτογραφική μηχανή τις φωτογραφίες που είχα βγάλει. Συζητούσα με την Χριστίνα τις εντυπώσεις μου από οοοολη αυτή την εμπειρία , και ενθουσιασμένος της έλεγα για την επόμενη μέρα. Χτύπησε το ξυπνητήρι , σηκώνομαι ,ετοιμάζομαι,ανοίγω την κουρτίνα.....όλα άσπρα έξω! Οι νιφάδες σαν χαρτοπετσέτες,ο δρόμος φαινόταν κλειστός. Κατεβαίνω από το ξενοδοχείο,πάω μέχρι το αμάξι και λέω ας το προσπαθήσω . Ξεκινάω και για καλή μου τύχη περνάει εκχιονιστικό μπροστά μου. Συνεχίζω πίσω του και σε ένα λεπτό βγαίνω στην εθνική. Από τις 4 λωρίδες ανά κατεύθυνση ήταν ανοιχτή μόνο η μία. Έχουμε κάνει όλα τα αυτοκίνητα σειρά από πίσω και πάμε κομβόι. Έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι τι θα γίνει μόλις χρειαστεί να βγω από την εθνική για να πάω προς το κάστρο. Το σφοδρό χιόνι σε συνδυασμό με το σκοτάδι και την ανάποδη οδήγηση ήταν σίγουρα μια πρόκληση. Μετά από κάποια λεπτά βλέπω την έξοδο για το κάστρο, βγαίνω και τα πράγματα γίνονται πολύ ζορικά. Το αμάξι δεν ήταν 4χ4 και είχε περίπου 30 πόντους χιόνι. Επειδή όμως δεν είχε κλίση ο δρόμος....το πάλευα. Συνέχισα το αυτοκίνητο σπίνιαρε συνεχώς..., οριοθέτηση στο δρόμο δεν φαινόταν, τα είχε σκεπάσει όλα το χιόνι. Υπολόγιζα που περίπου είναι το κέντρο του δρόμου, ταυτόχρονα βέβαια σκεφτόμουν....που πας ρε δόλιε;;; Αν γίνει το οτιδήποτε τι θα κάνεις; Ποιον θα πάρεις και ποιος θα σε βρει;;;;; Μήπως να γυρίσεις; Λέω αφού έφτασα ως εδώ θα προσπαθήσω, το αμάξι έσπρωχνε το χιόνι στην κυριολεξία, ήταν φρέσκο και απάτητο για αυτό και συνέχιζε. Πρέπει να πήγαινα το πολύ με 5 χιλιόμετρα, φως δεν υπήρχε πουθενά, και όλα ήταν κατά προσέγγιση. Λέω δεν πάει άλλο....παίρνω την Χριστίνα της λέω τα δεδομένα και ότι γυρίζω. Δεν πειράζει το είδα έστω και μια μέρα. Άντε τώρα να κάνεις αναστροφή. Πρέπει να έκανα πάνω από 15 κουτσές σε έναν άδειο δρόμο για να γυρίσω φοβούμενος μην πέσω εκτός δρόμου επειδή δεν έβλεπα από το χιόνι που είναι η άκρη . Την πολυπόθητη στιγμή που γυρίζω 180 μοίρες βλέπω φώτα να έρχονται. Ήταν ένα φορτηγό...από συνηθεια μπαίνω στην δεξιά λωρίδα και στέκομαι....και βλέπω να παίζει τα φώτα...έντονα....μα καλά λέω τι έπαθε.... ευτυχώς για καλή μου τύχη πέρασε από την άλλη. Κορνάροντας και βρίζοντας πολύ έντονα. Μετά συνειδητοποίησα ότι είμαι ακόμα στην Αγγλία και ήμουν στο αντίθετο ρεύμα. Σίγουρα θα με βρίζει ακόμα! Όταν πέρασε από εμένα...κοιτάζω και βλέπω ότι στις μεγαλες ροδοσιες του θα μπορούσα ίσως να δοκιμάσω να πάω στο κάστρο. Αμέσως λέω ξέχνα το μην προκαλείς την τύχη σου. Με μεγάλη δυσκολία ξαναβγήκα στην εθνική και έφτασα στο ξενοδοχείο. Ήμουν σίγουρος ότι ο αγώνας δεν θα γίνει....προς μεγάλη μου έκπληξη έμαθα ότι έγινε κανονικότατα παρόλες τις συνθήκες. Στο δελτίο καιρού έλεγε επιδείνωση... οπότε ενώ στο προγραμμα είχαμε διανυκτέρευση εκεί και την επόμενη μέρα το πρωί φεύγαμε για Μάντσεστερ ,αποφασισαμε να φύγουμε επιτόπου για Μάντσεστερ και θα βρίσκαμε εκεί κατάλυμα για την νύχτα. Ευτυχώς πράξαμε σωστά γιατί την επόμενη το πρωί ο δρόμος ήταν εντελώς κλειστός στο ξενοδοχείο. Έτσι.....πήραμε την πτήση της επιστροφής γεμάτοι εμπειρίες...
Τσαμπούκος Γεώργιος
Επέστρεψα στο ξενοδοχείο έκανα ένα μπάνιο και βγήκα με την Χριστίνα για ένα φαγητό. Ο καιρός την επόμενη μέρα έδινε πιθανότητα χιονιού. Ξάπλωσα και χαζεύα στην φωτογραφική μηχανή τις φωτογραφίες που είχα βγάλει. Συζητούσα με την Χριστίνα τις εντυπώσεις μου από οοοολη αυτή την εμπειρία , και ενθουσιασμένος της έλεγα για την επόμενη μέρα. Χτύπησε το ξυπνητήρι , σηκώνομαι ,ετοιμάζομαι,ανοίγω την κουρτίνα.....όλα άσπρα έξω! Οι νιφάδες σαν χαρτοπετσέτες,ο δρόμος φαινόταν κλειστός. Κατεβαίνω από το ξενοδοχείο,πάω μέχρι το αμάξι και λέω ας το προσπαθήσω . Ξεκινάω και για καλή μου τύχη περνάει εκχιονιστικό μπροστά μου. Συνεχίζω πίσω του και σε ένα λεπτό βγαίνω στην εθνική. Από τις 4 λωρίδες ανά κατεύθυνση ήταν ανοιχτή μόνο η μία. Έχουμε κάνει όλα τα αυτοκίνητα σειρά από πίσω και πάμε κομβόι. Έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι τι θα γίνει μόλις χρειαστεί να βγω από την εθνική για να πάω προς το κάστρο. Το σφοδρό χιόνι σε συνδυασμό με το σκοτάδι και την ανάποδη οδήγηση ήταν σίγουρα μια πρόκληση. Μετά από κάποια λεπτά βλέπω την έξοδο για το κάστρο, βγαίνω και τα πράγματα γίνονται πολύ ζορικά. Το αμάξι δεν ήταν 4χ4 και είχε περίπου 30 πόντους χιόνι. Επειδή όμως δεν είχε κλίση ο δρόμος....το πάλευα. Συνέχισα το αυτοκίνητο σπίνιαρε συνεχώς..., οριοθέτηση στο δρόμο δεν φαινόταν, τα είχε σκεπάσει όλα το χιόνι. Υπολόγιζα που περίπου είναι το κέντρο του δρόμου, ταυτόχρονα βέβαια σκεφτόμουν....που πας ρε δόλιε;;; Αν γίνει το οτιδήποτε τι θα κάνεις; Ποιον θα πάρεις και ποιος θα σε βρει;;;;; Μήπως να γυρίσεις; Λέω αφού έφτασα ως εδώ θα προσπαθήσω, το αμάξι έσπρωχνε το χιόνι στην κυριολεξία, ήταν φρέσκο και απάτητο για αυτό και συνέχιζε. Πρέπει να πήγαινα το πολύ με 5 χιλιόμετρα, φως δεν υπήρχε πουθενά, και όλα ήταν κατά προσέγγιση. Λέω δεν πάει άλλο....παίρνω την Χριστίνα της λέω τα δεδομένα και ότι γυρίζω. Δεν πειράζει το είδα έστω και μια μέρα. Άντε τώρα να κάνεις αναστροφή. Πρέπει να έκανα πάνω από 15 κουτσές σε έναν άδειο δρόμο για να γυρίσω φοβούμενος μην πέσω εκτός δρόμου επειδή δεν έβλεπα από το χιόνι που είναι η άκρη . Την πολυπόθητη στιγμή που γυρίζω 180 μοίρες βλέπω φώτα να έρχονται. Ήταν ένα φορτηγό...από συνηθεια μπαίνω στην δεξιά λωρίδα και στέκομαι....και βλέπω να παίζει τα φώτα...έντονα....μα καλά λέω τι έπαθε.... ευτυχώς για καλή μου τύχη πέρασε από την άλλη. Κορνάροντας και βρίζοντας πολύ έντονα. Μετά συνειδητοποίησα ότι είμαι ακόμα στην Αγγλία και ήμουν στο αντίθετο ρεύμα. Σίγουρα θα με βρίζει ακόμα! Όταν πέρασε από εμένα...κοιτάζω και βλέπω ότι στις μεγαλες ροδοσιες του θα μπορούσα ίσως να δοκιμάσω να πάω στο κάστρο. Αμέσως λέω ξέχνα το μην προκαλείς την τύχη σου. Με μεγάλη δυσκολία ξαναβγήκα στην εθνική και έφτασα στο ξενοδοχείο. Ήμουν σίγουρος ότι ο αγώνας δεν θα γίνει....προς μεγάλη μου έκπληξη έμαθα ότι έγινε κανονικότατα παρόλες τις συνθήκες. Στο δελτίο καιρού έλεγε επιδείνωση... οπότε ενώ στο προγραμμα είχαμε διανυκτέρευση εκεί και την επόμενη μέρα το πρωί φεύγαμε για Μάντσεστερ ,αποφασισαμε να φύγουμε επιτόπου για Μάντσεστερ και θα βρίσκαμε εκεί κατάλυμα για την νύχτα. Ευτυχώς πράξαμε σωστά γιατί την επόμενη το πρωί ο δρόμος ήταν εντελώς κλειστός στο ξενοδοχείο. Έτσι.....πήραμε την πτήση της επιστροφής γεμάτοι εμπειρίες...
Τσαμπούκος Γεώργιος
