Προσωπικά δεν είχα την τύχη να έχω ούτε πατέρα, ούτε κοντινό συγγενή κυνηγό, αλλά από όταν γεννηθηκα ήμουνα πάντα με σκύλους. Είχα την τύχη όμως να έχω γείτονα τον Βασίλη Σαρρή (Vom Piero) οπότε είχα από νωρίς τις πρώτες εικόνες του τι θα πει εκτροφή παρόλο που ήμουν μακριά από τα μεγάλα κυνοφιλικά κέντρα. Γιαυτό και από παλιά, κάποια σκυλιά μου ήταν με "χαρτιά" παρόλο που τότε δεν καταλάβαινα πλήρως την σημασία τους.
Το μέρος που μένω, είναι πολύ κοντά στην πόλη, σε ημιαγροτική περιοχή πάνω σε παλιά ζώνη διάβασης, οπότε πολύ συχνά έβλεπα στις βόλτες μου κυνηγούς. Στην έναρξη καθόμουν σε κάποιο λόφο με τον σκύλο μου και τους παρακολουθούσα στα καρτέρια τους στον κάμπο δίπλα στον ποταμό, άλλες φορές τους συναντούσα στους λόφους, στις ρεματιές, στα ελιόφυτα. Χαιρόμουν όταν ένας σκύλος μου ξεπετούσε ένα ορτύκι ή ένα λαγό.
Μέχρι τότε η αγάπη μου για τους σκύλους ήταν αυτή που έκανε το κυνήγι για μένα να ξεχωρίζει, αλλά η μεγάλη μου αγάπη ήταν η θάλασσα και το ψαροτούφεκο, η κατασκήνωση και η ορεινή πεζοπορία. Το καλό με την Κρήτη είναι ότι συνδυάζει και βουνό και θάλασσα και λόγο μεγέθους φτάνεις σε σημείο που ξεχνάς ότι είσαι σε νησί.
Κατά τις σπουδές μου στην Αγγλία στο Μάντσεστερ το '99, ήρθα σε επαφή με μια τελείως διαφορετική κουλτούρα από αυτή που ήξερα όσον αφορά τους σκύλους. Έβλεπα κάθε Κυριακή τους ανθρώπους στα πάρκα να εκπαιδεύουν όλοι μαζί τους σκύλους τους. Έβλεπα τις Αγγλικές φυλές και την αγγλική προσέγγιση στην εκπαίδευση και αυτό το παρατήρησα να συμβαίνει σε όλο το Νησί αλλά δυστυχώς... δεν ήμουν ακόμα κυνηγός.Αρκετά αργότερα, στα 30-32 μου, αφού χάζευα τον κυνηγετικό τύπο και κυρίως το Έθνος-Κυνήγι, και έχοντας πλέον πεθερό κυνηγό, πήρα την μεγάλη αποφάση ότι το κυνήγι είναι αυτό που συνδυάζει πάρα πολλά από τα πράγματα που μου αρέσουν.
Ήρθε λοιπόν κάποτε και η στιγμή που αποφάσισα να αποκτήσω τον πρώτο μου κυνηγετικό σκύλο. Συνειδητοποιημένος για το τι θέλω από τον σκύλο βάση της εργασίας του, έψαχνα για σκύλο που να μην ανοίγεται πολύ, να μπορώ να κυνηγήσω όλα τα θηράματα και να κάνει επαναφορά. Έψαχνα λοιπόν για ένα ηπειρωτικό καλής εκτροφής.Σε κάποια ερώτηση μου στο e-artemis, ξεκίνησα να μιλάω με τον Γιώργο τον Τσαμπούκο για το Αγγλικό Springer Spaniel.
Έχοντας διαβάσει κάποια άρθρα του κ. Νικολακόπουλου, όπως και με τα βίντεο και με τις ταινίες του, εκτός την μοναδική γλαφυρή περιγραφή που αμέσως σε ταξιδεύει, ταυτόχρονα σου δίνει την σιγουριά ότι ο άνθρωπος αυτός ξέρει για τι μιλάει και τι λέει.Ενώ έχω έρθει σε μια πρώτη επαφή με τον κ. Γιάννη και με αφορμή ένα εκτροφικό σεμινάριο που γινόταν στην Αθήνα και που ενημερώθηκα μέσα από την ομάδα The sporting spaniels and retrievers club of Greece, κανονίσαμε να μου δείξει ο Γιώργος ο Κράνης μαζί με τον Γιώργο τον Τσαμπούκο τον Duca of Kalliston Hellas. Απο το λιμάνι στο βουνό λοιπόν, όπου εκεί είδα για πρώτη φορά από κοντά τι μπορεί να κάνει ένα εκπαιδευμένο εργασιακό Σπρίνγκερ σε πραγματικές συνθήκες. Μια μόνο λέξη μπορεί να το περιγράψει για μένα... Μαγεία!!! Είδα ένα σκύλο γρήγορο, να μην αφήνει άψαχτο τόπο, να βουτάει στο πυκνό, να συνεργάζεται πλήρως με τον κυναγωγό, να έχει πολύ καλή επαναφορά και καλό χαρακτήρα. Με τον ίδιο σκύλο μετά πήγαμε σπίτι όπου δεν ακούστηκε το παραμικρό και με τον ίδιο σκύλο αργότερα πήγαμε για καφέ.
Λίγο καιρό μετά, είχα κοντά μου το πρώτο μου Σπρίνγκερ, την Άρτεμις (Artemis of Kalliston) από την ίδια μητέρα με τον Δούκα που είχα δει!Ο ενθουσιασμός μου μεγάλος για τις δυνατότητες της σκύλας, παρόλη την άγνοια μου τόσο από την φυλή, όσο και από κυνηγετική εκπαίδευση, οι ικανότητες της σκύλας σε συνδυασμό με την θέληση της για συνεργασία και την εξαιρετική πρωιμότητα που είχε, καταφέραμε και είχαμε ένα εξαιρετικό για τα δεδομένα αποτέλεσμα. Κυνηγήσαμε παντού... Όλα τα θηράματα εκτός από υδρόβια σε κάμπο και βουνό. Κάναμε ολοήμερα και πολυήμερα κυνήγια. Δοκίμασα τις φυσικές και πνευματικές ικανότητες και δυνατότητες, την θέληση και την αντοχή της σε ακραία τερέν και συνθήκες. Η σκύλα ποτέ δεν είπε όχι. Ποτέ δεν δυσανασχέτησε ακόμα και τραυματισμένη. Ποτέ δεν μου είπε αυτή πρώτη τέλος για σήμερα... Και γι'αυτό η φυλή, η σκύλα και ο εκτροφέας κέρδισαν την απεριόριστη εκτίμηση και τον παντοτινό σεβασμό μου.
Χακτηριστικά θυμάμαι ένα περιστατικό στην νότια Κρήτη την πρώτη χρονιά που κυνήγησε, όπου μπήκαμε σένα χωράφι που μόλις το είχαν ψάξει δύο πόιντερ όπου και βγάλαμε δύο ορτύκια, κερδίζοντας τα συγχαρητήρια και τις φιλοφρονήσεις των συναδέλφων!
Εδώ να πω ότι τότε δεν ήξερα σχεδόν τίποτα από τα επιτεύγματα ή τις γνώσεις του εκτροφέα. Ακόμα μέχρι και σήμερα συνεχίζω και μαθαίνω καινούργια πράγματα για τον ευγενικό, ταπεινό και αξεπέραστο ΣΕΡ της ελληνικής κυνοφιλίας.Τα χαμόγελα συνεχίστηκαν και με τον Τάλω (Talos of Kalliston), αλλά δεν γίνεται να μην σταθώ λίγο ακόμα στους ανθρώπους... Μέσα από τις ανησυχίες μου, την αγάπη για το κυνήγι, το ενδιαφέρον μου για τον κυνηγετικό σκύλο, την αναζήτηση για το σωστό και το καλύτερο, πέρασα μέσα από μια "ζύμωση", που τελικά με καθορίζει και με οδηγεί. Και πέρα από τα σκυλιά μου, αυτά είναι που αισθάνομαι ότι χρωστάω στον κ. Γιάννη, στον Γιώργο τον Τσαμπούκο και στην ομάδα αυτή. Το μόνο που με στεναχωρεί είναι ότι όλα αυτά δεν συνέβησαν όταν ήμουν 20 χρονών...
Λασκαρίδης Γιάννης
