Έλα μπαμπά, το τελείωσες το φαγητό ,πάμε για κυνήγι στο χωριό
τώρα…Αυτή ήταν μια φράση που σίγουρα ο πατέρας μου βαρέθηκε να ακούει
από εμένα για αρκετά χρόνια . Σχεδόν όλες τις καθημερινές (όταν δεν είχαμε
φροντιστήρια) πηγαίναμε απογευματινό για τσίχλες αφού το χωριό ήταν 20
λεπτά από το σπίτι. Το Σαββατοκύριακο που υπήρχε μεγαλύτερη ευχέρεια
χρόνου συνήθως το πρωί κυνηγούσαμε μπεκάτσα και από το μεσημέρι και
μετά περπατητό για τσίχλες και μετά απογευματινό καρτέρι. Τα χρόνια της
παιδικής μου ηλικίας συνέπεσαν με το μεγάλο μπαμ των Αγγλικών δεικτών
στον ελληνικό κυνηγετικό κόσμο. Χωρίς να γίνεται ταυτόχρονα κάποιο μπαμ
στις κυνολογικές γνώσεις, στις μεθόδους εκπαίδευσης και γενικά στο τι είναι
σκύλος στον μέσο Έλληνα κυνηγό. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, το μπαμ
αυτό είχε επηρεάσει και την δικιά μας κυνηγετική οικογένεια και άλλοτε στα
κλουβιά υπήρχαν Αγγλικά Σέττερ, άλλοτε Πόιντερ, ακόμα και ένα Γκόρντον και
ένα Ιρλανδικό. Η ποιότητα και η αποτελεσματικότητα του κάθε σκύλου δεν
μπορεί να σχολιαστεί αφού όπως είπα, το μπαμ στην εξάπλωση των φυλών
αυτών, δεν σήμαινε και κάποια εξέλιξη στη γνώση περί σκύλου, οπότε
σίγουρα κάποια αδικήθηκαν. Εννοείται, ότι οι σκύλοι ήταν χωρίς pedigree και
σίγουρα η καθαροαιμία τους ήταν αμφίβολη. Μου φαινόταν πολύ περίεργο οτι,
ενώ διάβαζα στα κυνηγετικά περιοδικά για τρομερούς κυνηγούς, με πάθος,
αίσθηση θηράματος, αντοχή κτλ. κτλ. και έβλεπα στις ταινίες κυνήγια με αυτές
τις φυλές που επιβεβαίωναν αυτά τα λόγια, έβλεπα μέσα από τα «μικρά» μου
μάτια που μεγάλωναν σιγά σιγά πολλούς σκύλους που μόνο αυτό δεν ήταν.
Εντελώς «τυχαία» 2-3 σκυλιά που αποκτήσαμε όντως τυχαία μετά απόγνωριμία
με γνωστούς εκτροφείς της περιοχής προς το τέλος της εφηβείας
μου, τα οποία είχαν pedigree (δεν είχα ιδέα τότε τι ήταν αυτά τα χαρτιά που
μας έδωσαν, μόνο κάποια πράγματα σε περιοδικά είχα διαβάσει, ίσως και να
τα είχαμε χάσει κάπου στο σπίτι από τις πρώτες μέρες) ήταν και αυτά που
άφησαν και τις καλύτερες αναμνήσεις σε εμένα, τον πατέρα μου και τον
αδερφό μου σε ένα από τα αγαπημένα μου θηράματα, την μπεκάτσα. Ας μην
κρυβόμαστε, όλοι έχουμε πιάσει όπλο πριν βγάλουμε άδεια…
Αυτό που με ενοχλούσε ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ λοιπόν, όσο κυνηγούσαμε μπεκάτσα σε
πουρνάρι, σε δρυοδάση ή ποταμιές ή ορτύκια στους κάμπους της Αχαΐας και
της Ηλείας και καμιά φορά και της Αιτωλοακαρνανίας ήταν ότι δεν
πυροβολούσαμε αν δεν φέρμαρε ο σκύλος, ειδικά αν υπήρχε κάποιο κουτάβι
στο κυνήγι για να μην χαλάσουμε τα σκυλιά. Ακόμα περισσότερο δε, με
πείραζε όταν πηγαίναμε για τσίχλες και είμασταν χαρούμενοι αν βρίσκαμε τα
μισά πουλιά. Χώρια που μεγάλο άγχος κατά την ντουφεκία ήταν αν θα πέσει
σε πυκνό, αν είναι τραυματισμένο να τρέξεις μην χωθεί πουθενά, αν θα πέσει
σε ψηλά χόρτα αν αν αν. Πολλές φορές δεν έριχνες καν αν είχες αμφιβολία για
το που θα πέσει γιατί ήξερες ότι θα το χάσεις. Μην σχολιάσω το χρόνο που
σπατάλαγες για να βρεις ένα θήραμα…Ήταν κάτι που με έκανε να θυμώνω
και να χαλάω τη διάθεση μου. Ας επανέλθουμε στο ότι δεν πυροβολούσαμε
σε τίποτα άλλο εκτός της φέρμας…Ήταν φορές που όταν πηγαίναμε για
ορτύκια πέρναγαν τα τρυγόνια από πάνω μας. Αμέτρητες φορές σε κυνήγι
μπεκάτσας σε πουρνάρι οι τσίχλες και τα κοτσύφια ήταν αρκετά ώστε να
πιάσεις όριο εσύ και η παρέα σου πολύ πριν το μεσημέρι. Δεν ήταν λίγες οι
φορές που σε δρυοδάση μπουλούκια φάσσες πέρναγαν αντουφέκηστες και οι
δεντρότσιχλες ή οι γερακότσιχλες επιδεικτικά κάθονταν και μας κοίταζαν στα
έλατα ή σε βελανιδιές. Μέχρι και πρασινοκέφαλα που τα είχε ρίξει μια δυνατή
κακοκαιρία του χειμώνα σε ένα ποτάμι, δεν τουφεκίστηκαν για τον ίδιο λόγο.
Κάπου στους σωρούς από τα περιοδικά που διάβαζα λοιπόν, και στο Έθνος-
Κυνήγι συγκεκριμένα, είχα διαβάσει σε ένα άρθρο του κ. Νικολακόπουλου για
μια φυλή (αγγλική και αυτή), Αγγλικό Σπρίνγκερ Σπάνιελ, άγνωστη για εμένα
μέχρι τότε (και ουσιαστικάάγνωστη για πολλά χρόνια ακόμα…) Αυτά
που διάβασα τότε, κάλυπταν όλα τα κυνηγετικά κενά που προανέφερα.
Να ξεκαθαρίσω και να τονίσω σε αυτό το σημείο,
ότι τρέφω ιδιαίτερη αγάπη για τους σκύλους φέρμας και ειδικά για
τα Πόιντερ τα οποία λατρεύω και σε καμία περίπτωση δεν τους υποτιμώ,
αντιθέτως! Είχε μπει για τα καλά στο μυαλό μου λοιπόν, η ιδέα να δω αρχικά
ένα τέτοιο σκύλο, και αν μου αρέσει να αποκτήσω έναν. Στα κυνηγετικά μου
σχέδια καθώς πλησίαζε και ο καιρός να βγάλω την πρώτη μου άδεια έβαλε
φρένο η σχολή μου. Ήταν το όνειρο μου,οπότε έδωσα όλο μου τον εαυτό για
να το κάνω πραγματικότητα. Στο σπίτι ερχόμουν μόνο τα Σαββατοκύριακα και
τις γιορτές, οπότε το κυνήγι δυστυχώς ήρθε σε 2η ίσως και 3η μοίρα. Οι
έξοδοι περιορισμένες, μετρημενες στα δάκτυλά…Αλλά τα κενά και τα
προβλήματα παρέμεναν. Ο αγαπημένος μου Ρόκυ το Πόιντερ πέθανε στα 14
του στο 2ο έτος της σχολής, και μαζί του κάθε διάθεση να πάω για κυνήγι
εκείνη τη χρονιά. Την επόμενη χρόνια οι αυξημένες απαιτήσεις της σχολής
μείωσαν και άλλο τον χρόνο μου και το 2ο σκυλί μας ένα Αγγλικό Σέττερ
δόθηκε σε καλό μας φίλο κυνηγό γιατί ήταν κρίμα να μην κυνηγάει , ήταν πολύ
νέο ακόμα. Οι συνθήκες δεν ήταν ιδανικές και δεν μου επέτρεπαν να πάρω το
σκύλο που τόσα χρόνια σκεφτόμουν. Δεν το είχα ξεχάσει όμως…
Αφού τα πράγματα μπήκαν σε μια σειρά (χωρίς να έχω πάρει ακόμα μόνιμη
μετάθεση) άρχισα πάλι να κυνηγάω με την συνήθη συχνότητα τη σεζόν 2016-
2017. Και μαντέψτε…Στο ίδιο έργο θεατής, πολλές φορές παρατηρούσα απλά
θηράματα να φεύγουν και να μην σηκώνω τουφέκι, πόσο μάλλον τώρα που
κυνηγούσα μαζί με φίλους με τα σκυλιά τους. Τα κυνήγια μου πλέον ήταν πιο
πολλά σε τσίχλα και παπί, αφού δεν ταίριαζαν πάντα οι μέρες μου με τον
υπολοίπων. Τα χαμένα θηράματα πάρα πολλά, κάτι που χάλαγε συνέχεια τη
διάθεση μου. Την σεζόν εκείνη έτυχε να συναντήσω σε περπατητό τσίχλας μια
παρέα που είχε ένα σκύλο. Γνωστός ο ένας από την παρέα, μιλήσαμε λίγο,
τον ρώτησα τι ράτσα είναι ο σκύλος. Σπρίνγκερ είναι μου λέει, είναι του φίλου
μου. Ένιωσα τυχερός γιατί θα έβλεπα ένα τέτοιο σκυλί από κοντά. Ίσως να
μπορούσα να σχηματίσω γνώμη μετά από αυτό…Δυστυχώς το θέαμα με
απογοήτευσε. Δεν είχε καμία σχέση με το άρθρο που είχα διαβάσει πριν
χρόνια. Στο μυαλό μου ήρθαν πάλι αυτά που διάβαζα και έβλεπα σε βίντεο για
τους Αγγλικούς δείκτες και τι έβλεπα στα πιο πολλά από τα σκυλιά μας. Δεν
γίνεται λέω, δεν γίνεται να λένε όλοι ψέματα, κάτι πάει λάθος. Την επόμενη
σεζόν 2017-2018, ένα απόγευμα του Φλεβάρη σε ένα πολύ γνωστό
απογευματινό καρτέρι της Αχαΐας, βρήκα ένα κύριο με έναν σκύλο. Πιάσαμε
κουβέντα, τον ρώτησα τι ράτσα είναι ο σκύλος. Σπρίνγκερ μου λέει…Ώπα
λέω, λες να είναι σαν το σκύλο που είχα διαβάσει αυτός ή θα απογοητευτώ
πάλι;; Άφησα τον άνθρωπο στο καρτέρι του και έπιασα ένα πόστο πιο πέρα.
Πιο πολύ με ένοιαζε να δω το σκύλο τι θα κάνει, παρά οι τσίχλες και τα
κοτσύφια που πέρναγαν. Δυστυχώς και πάλι είδα έναν σκύλο που μόνο
γρήγορος, εκρηκτικός και με πάθος δεν ήταν. Στον απολογισμό εκείνης της
χρονιάς προστέθηκαν αρκετά χαμένα παπιά σε καλαμιές του βάλτου, μερικές
χαμένες φάσσες και πάρα πολλές χαμένες τσίχλες και κοτσύφια. Τη σεζόν
2018-2019 στα μπασίματα του Οκτώβρη ήμουν για 7 ημέρες στο γνωστά
καρτέρια του Τείχιου Φωκίδας μαζί με τον αδερφό μου και έναν πολύ καλό
μου φίλο. Τις πρώτες 4 ημέρες μόνο μπασίματα δεν θύμιζε η όλη κατάσταση,
αφού είχαν εμφανιστεί μόνο κάποιες δεντρότσιχλες και ελάχιστες ντοπιάρες
φάσσες. Την 5η μέρα από τις 12.00 και μετά όμως, έγινε ένα μπάσιμο, που
σύμφωνα με μεγαλύτερους και πιο παλιούς κυνηγούς της περιοχής, είχε να
γίνει πάνω από 15 χρόνια στην περιοχή. Ήμασταν πολύ τυχεροί που το
ζήσαμε αυτό. Μέχρι τις 16.30 οι τρεις μας είχαμε πάνω από 50 πουλιά. Η ροή
ήταν ασταμάτητη και δεν είχαμε χρόνο να ψάξουμε στο ενδιάμεσο. Εκείνη την
ώρα είπαμε να σταματήσουμε για να βρούμε τα θηράματα, ενώ ακόμα
πέρναγαν πουλιά γιατί μετά θα νύχτωνε. Η ρεματιά που βρισκόμασταν ήταν
πολύ απότομη, ο ήλιος χανόταν σιγά σιγά και το σκοτάδι μας βρήκε ναι μεν
χαρούμενους γι’ αυτό που έγινε, αλλά….Ένα μεγάλο αλλά….Βρήκαμε μόνο
26 πουλιά από τα 50 συν που είχαν πέσει. Καθόμουν στην φωτιά και
σκεφτόμουν, πόσο κρίμα ήταν αυτό που έγινε. Δεν κοιμήθηκα το βράδυ. Με το
πρώτο φως αρχίσαμε πάλι να ψάχνουμε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι
αλεπούδες και τα κουνάβια της περιοχής εκείνο το βράδυ έκαναν Πάσχα μήνα
Οκτώβρη. Ήταν η μέρα που είπα ΤΕΛΟΣ. Θα πάρω σκύλο, και θα πάρω
σκύλο σαν αυτόν που είχε καρφωθεί στο μυαλό μου από παιδί, σαν αυτόν
που είχα διαβάσει σε εκείνο το άρθρο.
Οι μέρες της εξόρμησης τελείωσαν και αφού ήμασταν στην ορεινή Φωκίδα
παίρνοντας το δρόμο του γυρισμού κάναμε μια παράκαμψη και πήγαμε να
δούμε ένα φίλο που ήταν μέρες στον Άβορο Φωκίδας. Μπαίνοντας στο
χωματόδρομο που είναι τα καρτερία θύμιζε περισσότερο συγκέντρωση
κυνηγών.Φτάσαμε στο φίλο, ήταν στο καρτέρι του. Κατεβήκαμε από το αμάξι,
καθήσαμε μαζί του να τα πούμε λίγο. Στο δίπλα καρτέρι ήταν ένας κυνηγός με
ένα σκύλο .Μόνο τα χρώματα του φαίνονταν. Ήταν λευκός με συκωτί κεφάλι
.Ήταν περίπου στα 100 μέτρα από εμάς, σε ένα ξέφωτο που έκαναν οι
βελανιδιές. Ακούγονται φωνές. Ένα μπουλούκι ερχόταν προς τα καρτερία.
Πέρασε πάνω από αυτόν τον κυνηγό με το σκύλο, στο δίπλα καρτέρι. Με 3
τουφεκιές πήρε 2 πουλιά. Η μια είχε πέσει αρκετά μακριά. Ο σκύλος με
χαρακτηριστική ταχύτητα έκανε επαναφορά μόλις πήρε το παράγγελμα και
έφερε πολύ γρήγορα την πρώτη που έπεσε κοντά και με την ίδια ταχύτητα
έκανε και την 2η που είχε πέσει μακριά σε ένα μικρό ρέμα. Σε λιγότερο από 5
λεπτά οι φάσσες ήταν στην κρεμάστρα του κυνηγού και εγώ ξεκίνησα να πάω
προς αυτόν. Στον δρόμο ευχόμουν να είναι Σπρίνγκερ. Δεν μπορούσα να
διακρίνω από εκεί που ήμουν. Τον ρωτάω και παίρνω την πολυπόθητη
απάντηση. Επιτέλους,είδα ένα τέτοιο σκυλί να κάνει κάτι από αυτά που
διάβασα. Δεν λένε όλοι ψέματα τελικά! Υπάρχουν τέτοια σκυλιά! Τον ρώτησα
από που το πήρε και το όνομα του εκτροφέα μου θύμιζε κάτι….
Όταν γύρισα σπίτι, έψαξα το άρθρο στο περιοδικό και κατάλαβα γιατί το όνομα
μου έλεγε κάτι. Έψαξα αμέσως στο Ίντερνετ για τηλέφωνο. Μετά από επικοινωνία
μαζί του η χαρά διαδέχτηκε την λύπη καθώς μου είπε ότι δεν έχει
κουτάβι διαθέσιμο. Μου είπε να επικοινωνήσω μαζί του την άνοιξη όπως και
έκανα… Δυστυχώς άργησα. Όλα τα κουτάβια ήταν κλεισμένα. Ένιωσα άτυχος
αλλά και τυχερός γιατί αργά ή γρήγορα αυτό που επιθυμούσα θα γινόταν.
Μετά από την αρνητική απάντηση άρχισα να μιλάω μέσω Διαδικτύου με
πολλούς ανθρώπους που έχουν Σπρίνγκερ, έψαχνα σε σελίδες, έβλεπα
βιντεάκια. Μερικοί μου έλεγαν ότι έχουν τα καλύτερα σκυλιά, και σε βίντεο που
μου έστελναν έβλεπα σκυλιά σαν αυτά που είχα δει και δεν μου άρεσαν.
Ρώταγα αν τα σκυλιά έχουν χαρτιά και μου έλεγαν δεν είμαι έμπορος, κυνηγός
είμαι…Αλλά και πάλι αυτό που έβλεπα στα σκυλιά τους δεν μου άρεσε.
Βλέποντας βίντεο στο YouTube, βρήκα και επικοινώνησα με τον άνθρωπο
που ουσιαστικά έκανε αυτό το μεγάλο θέλω μου, πραγματικότητα. Μου ήταν
γνωστός σαν όνομα μέσα από τις τόσες συζητήσεις που είχα κάνει με τόσο
κόσμο για τα Σπρίνγκερ. Η συζήτηση μας αρχικά τελείωσε με το «αν υπάρξει
κάποια γέννα θα σε ενημερώσω»…Είπα, πάει…Ούτε τώρα θα βρω σκύλο.
Έτσι, έχοντας αρχική επικοινωνία το φθινόπωρο του 2019,την άνοιξη του
2020 με μεγάλη μου έκπληξη είδα μήνυμα του. Οι σκύλοι του είχαν
ζευγαρώσει και με θυμήθηκε. Την θυμάμαι ακόμα εκείνη την ημέρα. Η Ιωάννα
δίπλα μου με ρώτησε ξαφνιασμένη γιατί φωνάζω ,γιατί κάνω έτσι. Ήρθα σε
επικοινωνία με τον εκτροφέα, τον ιδιοκτήτη των θηλυκών και ήμουν σε
αναμονή για τον αριθμό των κουταβιών ,αν θα μπορούσα να πάρω. Όλα
πήγαν καλά, ο σκύλος μου γεννήθηκε 26 Απριλίου του 2020 και 2 μήνες μετά
τον είχα στο σπίτι μου.
Στο διάστημα αυτό των 2 μηνών μιλούσα πολύ συχνά με τον κύριο που
γνώρισα μέσω του YouTube και του Facebook για τα Σπρίνγκερ. Εκεί
θυμήθηκα αυτά που σκεφτόμουν μικρός, ότι δεν γίνεται να λένε όλοι ψέματα,
σίγουρα κάτι καλύτερο θα υπάρχει, σίγουρα η αντιμετώπιση προς το σκύλο
μπορεί να είναι διαφορετική, σίγουρα η εκπαίδευση αποδίδει και προσφέρει
στο κυνήγι. Όπως μου είχε πει, όντας άγνωστος τότε, με βοήθησε όσο κανείς
άλλος και χωρίς κανένα κέρδος και όφελος αρχικά να με μάθει να συμβιώνω
με το σκύλο στο σπίτι, την σημασία της κοινωνικοποίησης του σκύλου, να
καταλαβαίνω τι προσπαθεί ο σκύλος να μου πει και πως μπορώ να του
«μιλάω» εγώ, τα βήματα και τον τρόπο εκπαίδευσης και στην συνέχεια στην
εκπαίδευση που θα έδινε καρπούς στο κυνήγι, αλλά και τις γνώσεις του γενικά
για το Σπρινγκερ, για την εκτροφή και την υγεία του σκύλου, ακόμα και για
τους αγώνες που γίνονται στην Αγγλία.
Στις αρχές της κυνηγετικής περιόδου 2020-21 είδα πρώτη φορά εργασιακό
Σπρίνγκερ να κάνει έρευνα σε κυνήγι, μετά απο τοοοσα χρόνια κυνήγησα με
ένα τέτοιο σκύλο, με τον πατέρα του δικού μου σκύλου και τον άλλο αρσενικό
του Γιώργου. Από μικρή ηλικία με τον μικρό Bullet κάναμε μαζί εισαγωγή στην
βασική εκπαίδευση, στην έρευνα κυνηγίου και την επαναφορά. Ένα από τα
πράγματα που μου είχε πει ήταν ότι με το σκύλο πρέπει να είσαι πάντα
σταθερός, ακριβής και ότι λες να το εννοείς, να το λες και να το πιστεύεις, θα
το βρεις μπροστά σου. Πολύ σύντομα κατάλαβα, ότι είχε κάτι παραπάνω από
δικιο. Επίσης,κατάλαβα ότι αυτό που ακούγεται «Σπρινγκερακι» μόνο
υποτιμητικό μπορεί να είναι όταν αναφέρεσαι σε ένα εργασιακό Σπρίνγκερ
.Κατάλαβα από πολύ μικρή ηλικία ότι στα χέρια μου δεν έχω ένα «σκυλάκι». Η
κουταβίσια φάτσα του μπορεί να σε παραπλανούσε. Δεν πίστευα ότι ένα
κουταβάκι 4-5 μηνών θα ορμούσε στα αγκάθια και στα βάτα απλά για να
πιάσει ένα μπαλάκι ή ένα ντάμι. Δεν πίστευα ότι θα είχε όλο το πάθος, την
ένταση και την ταχύτητα που έλειπε απ όλα όσα είχα δει μέχρι στιγμής.
Αρκετά έξυπνο ώστε να εκμεταλλεύεται κάθε λάθος μου αλλά να καταλαβαίνει
και πολύ γρήγορα τι του ζητάω. Το καλό με το να έχεις ένα τέτοιο σκύλο,είναι
ότι θα συγχωρέσει και δικά σου λάθη όσο θα τα εκμεταλλευτεί κιόλας…Στην
διάρκεια της καραντίνας υπήρχε αρκετός χρόνος για να ασχοληθώ μαζί του.Αν
και καλύτερα ο χρόνος να είναι ποιοτικός παρά πολύς και ουσιαστικά
ανούσιος.
Μετά από ένα χρόνο εκπαίδευσης, ήρθε η ώρα να κυνηγήσω επιτέλους με τον
σκύλο μου. Η πρώτη του χρόνια στο κυνήγι αντάμειψε τους κόπους του
προηγούμενου χρόνου. Στις 2 σεζόν που έχουμε κυνηγήσει μαζί, από ορτύκια
μέχρι μπεκάτσα και από τσίχλα μέχρι παπί και φάσσα βλέπω στο κυνήγι ότι
καλό και σωστό είχα κάνει στην εκπαίδευση αλλά και ότι λάθος. Πλέον,
πηγαίνοντας για κυνήγι νιώθω περισσότερη σιγουριά ότι το
σκοτωμένο/τραυματισμένο θήραμα δεν θα γίνει τροφή για αλεπούδες
τσακάλια και κουνάβια, και θα καταλήξει στο τραπέζι μου. Πλέον, ξέρω ότι στο
τερέν που κυνηγάω ο σκύλος θα ψάξει ότι θήραμα υπάρχει χωρίς
περιορισμούς. Είναι υποχρέωση του κυνηγού να βρίσκει το καταβεβλημένο
θήραμα με κάθε τρόπο, και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από τον σκύλο.
Βλέποντας τον δικό μου αλλά και σκύλους φίλων να δουλεύουν και να
κυνηγούν και μετά από το άκουσμα ιστοριών από το Αγγλικό πρωτάθλημα,
γεννήθηκε η επιθυμία να το παρακολουθήσω από κοντά. Το Γενάρη του 2023
λοιπόν, μαζί με το Γιώργο Τσαμπούκο,τον Αποστόλη Μουζή, τον Ιάκωβο
Καπότση(ο εκτροφέας μου) και τον Γιώργο Κράνη αξιωθήκαμε να το
παρακολουθήσουμε από κοντά. Πρώτη φορά για εμένα και τον Αποστόλη.
Ήταν κάτι απλά μαγευτικό. Τα σκυλιά που αγωνίζονταν, τα τοπία της Σκωτίας,
η πληθώρα θηραμάτων, το ταξίδι, η παρέα, όλα…Εκεί βλέπεις τα κορυφαία
σκυλιά, τους κορυφαίους εκπαιδευτές. Εκεί καταλαβαίνεις τι πραγματικά
μπορείς να πετύχεις με το σκύλο σου. Εκεί καταλαβαίνεις ότι τίποτα δεν είναι
τυχαίο στην εκτροφή. Εκεί καταλαβαίνεις και εκτιμάς αυτά τα παλιόχαρτια τα
pedigree που κάποιοι κοροϊδεύουν. Αυτά που και εγώ μικρός αγνοούσα και
δεν έδινα σημασία και πίστευα ότι τυχαία ένα σκυλί βγήκε καλό. Εκεί
καταλαβαίνεις ότι με έναν τέτοιο σκύλο μπορείς να κυνηγήσεις τα πάντα. Δεν
θα κολλήσει σε κανένα τερέν ,το πάθος του για κυνήγι πολλές φορές
ξεπερνάει και τις δυνάμεις του. Εκεί καταλαβαίνεις γιατί φτιάχτηκε αυτός ο
σκύλος. Γι αυτό και ευχή μου είναι καθε χρόνο να μπορώ να το παρακολουθώ
από κοντά! Μέσα από τον κόσμο των σκύλων οι άνθρωποι που μοιράζονται
το ίδιο πάθος έρχονται πιο κοντά, δημιουργούνται δυνατές φιλίες και
ανθρώπινες σχέσεις. Έτσι έγινε και με εμένα.
Τελειώνοντας,θα ήθελα να πω ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να είσαι
σωστός απέναντι σε ένα σκύλο από το να είσαι ξεκάθαρος απέναντι του και
να σέβεσαι τη φύση του.
Υ.Γ. Γιώργο Τσαμπούκο σε ευχαριστώ που μου έδειξες όσο περνούσε από
το χέρι σου τον κόσμο των Σπρίνγκερ Σπάνιελ, σε ευχαριστώ για όλα.
Παλούμπης Γεώργιος
Βίντεο με την εκπαίδευση του σκύλου καθώς και κυνήγι μπορείτε να
παρακολουθήσετε στα παρακάτω link.
https://youtube.com/@GMurdaSTRCLD
https://youtube.com/@SpanielsAction
